Anneciğimmmm… Evet bu kelimeyi doyasıya haykırırcasına söyleyemeyeli dolu dolu 14 yıl oldu…L Annemsiz çok zordu bu geçen yıllar. Ona çok ihtiyacımın olduğu zamanlarda hep resmiyle konuştum, dertleştim ve ağladım. Annem ben küçükken dediği bir lafı ben o zamanlar anlamamıştım; “Her annem (anneannemden bahsediyor) aklıma geldiğinde burnumun direği sızlar ve ne kadar zaman geçse de o sızı hiç hafiflemez” derdi. Ya şimdi? Öyle iyi anlıyorum ki bunu sözcüklere aktarmak çok zor olur. L Çünkü bende ne zaman annemi düşünsen burnumun direği sızlar ve içimdeki özlem daha da artar.
Biliyormusunuz ki bazen çocukları annelerine sarıldıkları zaman ve anne dediklerinde elimde olmadan onları kıskandığımı fark ediyorum. Bende annemin hayatta olmasını ve ona koklaya koklaya sarılmayı, kucağında yatıp uyuklamayı, saçlarımı okşamasını, midem bulandığı zamanlarda annemin kokusunu içime çekerek düzelmeyi, karşılıklı sohbet etmeyi, kadife gibi sesinden şarkılar dinlemeyi, sabahları beni öperek uyandırmasını (bu listem daha çoookkkk uzar gider) o kadar çok ama çok özledim ki… Bunları bir daha yaşayamamak ve ona doyamadan ellerimin arasından uçup gittiğini hissetmek o kadar acı veriyor ki…
Asıl bana en çok koyan neydi biliyormusunuz? Annemin ellerimden kayıp gitmesinden 1 hafta sonra “Anneler Günü”ydü ve herkes annelerine süprizler yaparken, hediyeler verirken veya kahvaltılar hazırlarken, ben ise bu sefer omuzlarım düşmüş vaziyette elimde çiçeklerle mezarına gitmiştim.L O günden sonra da hiç kutlamadım Anneler Gününü…
Ben annemin beni karşılıksız sevmesini, sıcaklığını, şefkatini, nefesini, sesini, kokusunu çok özledim… Ben seni çok özledim annemmmm…
Nur içinde yat… Bil ki her geçen sene daha da zor geliyor bana sensizlik… Ama ben senin kızın olarak senin gibi her zaman dik bir şekilde hep ayakta sana yakışır bir şekilde durdum/duracağım. Küçük kızın, tekne kazıntın seni öyle çok seviyor ki annemmm… Ve hiç merak etme son dileğin her zaman aklımdadır canım annem benim. J
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder